علوی

- رمان امنیتی ستاره آبی - قسمت نود از کدهایی که می‌دهد متوجه می‌شوم راه سختی برای رسیدن به پشت‌بام آن خانه قدیمی لعنتی درپیش دارد دستی به بازوی کمیل می‌کوبم و می‌گویم: - بریم بزرگوار. کمیل من را در آغوش می‌گیرد و پیشانی‌ام را می‌بوسد سپس با دستانی لرزان… بیشتر »

- رمان امنیتی ستاره آبی - قسمت هشتاد و نه کمیل نگاه کجی می‌کند و می‌گوید: - البته این‌ها همه فرضیه است.  سری تکان می‌دهم و می‌گویم: - آره اینم فرضیه است.  سپس ایوب که با دوربین مشغول رصد کردن اتفاقات اطراف ویلاست، می‌گوید: - دیگه فرضیه نیست… بیشتر »

- رمان امنیتی ستاره آبی - - قسمت هشتاد و هشت - از آینه‌ی ماشین نگاهی به او می‌اندازم و می‌گویم: - فکر خوبیه، پرنده صندوق عقبه؟  فورا می‌گوید: -نه آقا، همین‌جاست. فقط یه‌کم جلوتر نگه دارید که بلندش کنیم.  به نزدیکی فرعی که می‌رسیم خانم جعفری… بیشتر »

- رمان امنیتی ستاره آبی - - قسمت هشتاد و هفت - خانم تابش از روی صندلی عقب و در حالی که کنار خانم جعفری نشسته، می‌گوید:  -توکلتون ب خدا باشه آقا، ان‌شاءالله تیم مهندس با موفقیت کار رو تمام می‌کنه و ما خیالمون از این سمت راحت میشه. با جدیت می‌گویم: -… بیشتر »

​- رمان امنیتی ستاره آبی - - قسمت هشتاد و شش - کمیل به‌آرامی لب‌هایش را تکان می‌دهد: - شرمنده‌ام، آقا واقعاً نمی‌دونم چی باید بگم…  آهی می‌کشم و درحالی‌که سعی می‌کنم تمرکزم را از دست ندهم، می‌گویم: - هر طور شده باید هویت راننده مشخص بشه.… بیشتر »